
Elektromagnetische straling: binnen de officiële grenswaarden…
maar zegt dat eigenlijk wel genoeg?
Ik krijg regelmatig vragen over elektromagnetische straling in woningen.
Vooral van mensen die zich afvragen wat de invloed kan zijn van wifi, zendmasten, elektrische apparaten en andere bronnen van elektromagnetische velden.
En eerlijk gezegd begrijp ik die vragen heel goed.
Want als je naar de officiële blootstellingslimieten kijkt, lijkt er meestal weinig aan de hand.
De gemeten waarden blijven in woningen doorgaans ver onder de toegestane grenzen.
Maar betekent dat automatisch dat langdurige blootstelling geen gevolgen kan hebben voor onze gezondheid?
Dat is een vraag die mij bezighoudt en waar ik me tijdens mijn opleiding Bouwbiologie bij het Duitse IBN verder in verdiep.
Officiële grenswaarden: waar zijn ze eigenlijk op gebaseerd?
Veel officiële blootstellingslimieten zijn gebaseerd op de aanbevelingen van de internationale commissie ICNIRP.
Bij hoogfrequente elektromagnetische velden, zoals wifi en mobiele communicatie, ligt de nadruk vooral op het voorkomen van schadelijke opwarming van lichaamsweefsel.
Maar daar begint voor mij ook de discussie.
Want wat als elektromagnetische velden ook biologische effecten kunnen veroorzaken zonder dat er sprake is van opwarming?
Er zijn wetenschappelijke onderzoeken waarin veranderingen worden beschreven op het gebied van oxidatieve stress, cellulaire processen en DNA.
ICNIRP beoordeelt deze onderzoeken ook, maar vindt het bewijs voor gezondheidsschade onder de huidige limieten onvoldoende overtuigend.
Tegelijkertijd zijn er wetenschappers die kritisch zijn over die beoordeling en vinden dat mogelijke risico's onvoldoende worden meegewogen.
En juist dat vind ik belangrijk.
Wetenschap ontwikkelt zich voortdurend en niet iedere onderzoeker trekt dezelfde conclusies.
En hoe zit het met langdurige blootstelling?
Wat mij vooral aan het denken zet, is dat onze leefomgeving de afgelopen tientallen jaren enorm is veranderd.
We hebben wifi in huis, mobiele telefoons, draadloze apparaten en steeds meer elektrische installaties, een optelsom van apparaten, elektomagnetische straling en stralingsbelasting.
Vaak staan die dag en nacht aan.
Natuurlijk wordt er ook onderzoek gedaan naar langetermijneffecten.
Maar kritische wetenschappers vragen zich af of we inmiddels voldoende weten over mogelijke gevolgen van tientallen jaren dagelijkse blootstelling.
Moeten we wachten totdat mogelijke gezondheidsschade onomstotelijk is bewezen? Of is het verstandig om nu al onnodige blootstelling te beperken?
Voor mij is dat een belangrijke vraag.
Waarom ik werk met de SBM-2024
Tijdens mijn opleiding Bouwbiologie bij het Duitse Institut für Baubiologie + Nachhaltigkeit (IBN) maak ik uitgebreid kennis met de SBM-2024.
Dit is de Standard der Baubiologischen Messtechnik, een bouwbiologische meetstandaard die al tientallen jaren wordt ontwikkeld en regelmatig wordt herzien.
Bij de totstandkoming worden wetenschappelijke onderzoeken en praktijkervaringen betrokken, evenals inzichten van bouwbiologen, artsen, natuurkundigen, biologen en gespecialiseerde laboratoria.
Wat mij aanspreekt in deze benadering, is dat er niet uitsluitend wordt gekeken naar wettelijke grenswaarden.
Er wordt vooral gekeken naar de vraag:
Hoe kunnen we onze woonomgeving zo gezond mogelijk maken en onnodige belasting verminderen?
Het bouwbiologische voorzorgsprincipe
De richtwaarden van de SBM-2024 liggen aanzienlijk lager dan de officiële blootstellingslimieten.
Vooral slaapkamers krijgen bijzondere aandacht. We brengen daar immers dagelijks vele uren door, terwijl ons lichaam rust en herstelt.
De SBM-2024 onderscheidt vier categorieën:
🟢 Onopvallend
🟡 Zwak opvallend
🟠 Sterk opvallend
🔴 Extreem opvallend
Een meetwaarde kan dus ruim onder de officiële blootstellingslimiet liggen en volgens de bouwbiologische richtwaarden toch als sterk of extreem opvallend worden beoordeeld.
Dat betekent niet automatisch dat die waarde gezondheidsschade veroorzaakt. Het betekent dat er vanuit bouwbiologisch voorzorgsperspectief aanleiding is om te kijken of verbetering mogelijk is.
En dat vind ik een belangrijk verschil.
Hoe ik daar bij Human House Healthy mee omga
Wanneer ik bij mensen thuis een stralingsmeting uitvoer, kijk ik niet alleen naar de cijfers op mijn meetapparatuur.
Ik wil ook weten waar de elektromagnetische velden vandaan komen, hoe ze zich door de woning verspreiden en wat er eventueel aan te verbeteren valt.
Soms kan het verplaatsen van apparatuur, aanpassen van een elektrische installatie of uitschakelen van een onnodige draadloze verbinding al een verschil maken in de gemeten belasting.
Ik vind het belangrijk om mensen daar op een begrijpelijke manier inzicht in te geven.
Niet door angst aan te praten, maar door zorgvuldig te meten en praktische mogelijkheden te laten zien.
Want mijn uitgangspunt is eigenlijk heel eenvoudig: als we onnodige elektromagnetische belasting kunnen verminderen, waarom zouden we dat dan niet doen?
Dat is voor mij de kracht van bouwbiologie.
Niet alleen kijken naar wat officieel is toegestaan, maar ook naar wat we zelf kunnen verbeteren aan onze leefomgeving.
En precies vanuit die gedachte voeren we bij Human House Healthy onze bouwbiologische stralingsmetingen uit.
Meer informatie over straling:
https://humanhousehealthy.nl/gezond-wonen/stralingsmeting-woning-en-werkplek/Human House Healthy
Of maak hier een afspraak
Artikel:
Martin Sevink
13 november 2026
Human House Healthy
Gezond leven én wonen, op een natuurlijke manier!
